· 

Wat als je gezicht een verhaal vertelt...

Het klinkt zo normaal… ergens blijven slapen of iemand bij je laten logeren… Maar er komt best wat bij kijken als je gezicht ’s nachts een verhaal verteld dat je niet aan iedereen wil vertellen. Een verhaal dat nauwelijks in woorden te beschrijven is.

Ik slaap niet graag in één ruimte met mensen. Zeker niet als ze mijn verhaal niet kennen…

 

Slaapfeestjes sloeg ik liever over, logeren deed ik alleen als ik in een eigen ruimte kon slapen of als ik iemand heel, heel, heel erg vertrouwde. Heb ik een feestje of een afspraak ergens ver weg? Dan ben ik daar liever kort (zodat ik nog weer met de trein naar mijn eigen vertrouwde thuis kan) dan dat ik daar blijf slapen zodat ik langer kan blijven.

 

Ik vind het gewoon niet fijn als mensen mijn ‘last’ zien.

 

Want ja… ook ik heb best regelmatig last van gekke trekjes, angst en paniek, nachtmerries en herbelevingen.

 

En al kent iemand mijn verhaal, dan nog probeer ik het vaak weg te stoppen als ik ‘last’ heb en hoop ik dat mensen er niks van merken. Het voelt zo kwetsbaar. Die ‘last’ is van mij en ik heb liever niet dat mensen dat zien. Ook omdat ik eigenlijk geen idee heb hoe ik dan doe, hoe het er uit ziet, hoe ik op iemand reageer en wat ik zeg. Als ik last heb, krijg ik dat zelf vaak helemaal niet meer mee.

 

Meestal ben ik ’s nachts alleen. Of samen met mijn vriendin. Mijn vriendin die ik vertrouw. Mijn vriendin die mijn gekke trekjes, mijn nachtmerries en mijn herbelevingen inmiddels kent.

 

En toch ging het gebeuren… iemand anders zou misschien ook mijn ‘last’ gaan zien. Een vriendin zou blijven slapen. Ik vertrouw haar, vond het helemaal oké, maar tegelijk… ook doodeng. Wat als ik last zou hebben? Wat als ik nergens meer op zou reageren, gewoon ‘weg’ zou zijn? Wat als ik veel last zou hebben, of heel vaak achter elkaar? Wat als ik ‘gekke’ dingen zou doen op momenten dat ik last heb? Hoe zou zij dat vinden? Hoe zou het voor haar zijn? Hoe zou het voor mij zijn?

 

Het voelde heel oké en vertrouwd die avond, het was gezellig. Maar hoe meer ik me op mijn gemak voel, hoe moeilijker het is om te verbergen als ik ‘last’ heb. Ergens wil ik het dan ook helemaal niet verbergen. Mensen die ik vertrouw mogen mij zien zoals ik ben, ook als ik last heb… ook al is dat eng.

 

En dat gebeurde. Beelden en geluiden werden sterker, slokten beetje bij beetje mijn aandacht op. Tot ik zag, hoorde en voelde wat ik toen zag, hoorde en voelde.

 

En.. zij was er bij, ze zag mijn last en ze zag mij.

 

Later vertelde ze dat ze soms bijna kon voelen wat ik op die momenten zag en voelde. Dat mijn gezicht op die momenten zowat het verhaal vertelde.

 

Het blijft een gek idee.. dat iemand dat dan ziet.. dat iemand mij zo ziet. En ik wil helemaal niet dat iemand zowat kan voelen wat ik dan zie en voel. Het is best gek ook om dat terug te horen. Maar.. ergens was het ook juist fijn. Fijn om echt mezelf te zijn, ook als ik ‘last’ had.

 

Het was een nieuwe stap voor mij om, naast mijn vriendin, iemand in zo ver te vertrouwen en toe te laten dat ik mijn ‘last’ durfde te laten zien.

 

Ik was niet alleen. Ik ben niet alleen. Jij bent niet alleen. We doen het samen. We leven samen.

 

Met z’n allen samen zijn we zo veel sterker dan alleen.

 

Het klinkt zo normaal… ergens blijven slapen of iemand bij je laten logeren… Maar er komt best wat bij kijken als je gezicht ’s nachts een verhaal verteld dat je niet aan iedereen wil vertellen. Een verhaal dat nauwelijks in woorden te beschrijven is.

 

Natuurlijk mag je deze blog delen!

Commentaar schrijven

Commentaren: 0