· 

Ik stap de bus in... en ik zie je...

  Ik stap de bus in.. en ik zie je.  Je zit op zo’n 4-zits plek, met je rug naar me toe. Je kijkt door het raam.  Ik moet inchecken, de mensen achter mij wachten. Voor in de bus is geen plek vrij. De mensen achter mij moeten er ook langs. Ik moet doorlope

Ik stap de bus in.. en ik zie je.

Je zit op zo’n 4-zits plek, met je rug naar me toe.

Je kijkt door het raam.

Ik moet inchecken, de mensen achter mij wachten.

Voor in de bus is geen plek vrij.

De mensen achter mij moeten er ook langs.

Ik moet doorlopen.

Maar dan moet ik langs jou.

Stap voor stap kom ik dichterbij je.

 

Ik herken je in alles.

Je zwarte vest, de zwarte vans aan je voeten,je houding, je stoppelbaardje..

 

Bij elke stap die ik dichterbij je kom word ik onrustiger, gaat mijn ademhaling sneller.

Ik hoop dat je mij niet ziet. Dat ik me kan verstoppen. Dat ik voor even onzichtbaar kan zijn. Dat je in ieder geval niet om kijkt.

 

Je draait je om. Ik vang je blik. Het is niet jouw blik. Het zijn niet jouw ogen. Je bent het niet.

 

Ik loop snel door en kijk voorzichtig nog eens jouw kant op. Je bent het echt niet.

Ik kijk naar iemand anders, iemand die ergens op jou lijkt. Maar ergens ook totaal niet.

 

Ik wist zeker dat jij het was. Althans.. dat dacht ik.

Ik zag je echt, totdat ik zag dat je het niet was.

Ik zie je te vaak. In de bus, bij het station, als ik ’s avonds in het donker naar huis loop.

Ik kom je tegen in de stad, op mijn lievelingsplek aan de waal en.. in mijn dromen. Nachtmerries beter gezegd.

Ik kom je tegen, maar je bent er niet echt.

 

Ik stap de bus uit, de buitenlucht in. Ik zag je, maar je was er niet.

 

Natuurlijk mag je deze blog delen!

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Ben jij een meisje met een verhaal?

Mails speciaal voor jou!

Extra info...