· 

Praten over seksueel misbruik is niet makkelijk...

Soms vragen mensen me waarom ik het niet eerder heb gezegd. Waarom ik zo lang alles voor mezelf heb gehouden. Nou… omdat praten over seksueel misbruik niet makkelijk is. Ik vind het nog steeds lastig. En dat mag ook. Is helemaal oké. Het mag lastig zijn.

 

Het is niet makkelijk om te praten over wat je hebt meegemaakt.

Om te praten over seksueel misbruik. 

 

En geloof me.. het is echt niet gek als je het lastig vind om te praten over wat je hebt meegemaakt. Ik snap dat helemaal. Echt waar. 

Praten over seksueel misbruik is niet makkelijk.

Je mag dat lastig vinden. En het is helemaal niet gek

als je er (nog) niet over durft te praten.

Dat is helemaal oké. 

Het mag lastig zijn. 

 

Maar... wat maakt praten over seksueel misbruik nou zo lastig...?

 

  

 Schaamte… heel veel schaamte..

Ik schaamde me enorm voor wat er gebeurd was. Voor het feit dat het gebeurd was. En voor de dingen die er gebeurd waren. Schaamte is zo sterk.. Misschien schaam je je omdat je het gevoel hebt dat je er niet genoeg tegenin bent gegaan. Schaam je je voor dat je geen nee durfde te zeggen. Misschien schaam je je voor de dingen die je (vaak onder dwang) bij iemand moest doen en voor dat je dat niet tegen kon houden. Er komt zoveel schaamte kijken bij seksueel misbruik. Dat maakt erover praten heel lastig.. 

 

‘Als je er over praat, dan….’

Zoveel mensen die seksueel misbruik hebben meegemaakt, hebben deze zin gehoord... in allerlei varianten. ‘Als je er over praat, dan… weet je wat je te wachten staat’, ‘Als je er over praat, weet ik je familie te vinden’… om maar een paar voorbeelden te noemen. Er wordt gedreigd, om te zorgen dat je stil blijft. Dat je je mond houdt en er niets over zegt. En die dreigementen zitten altijd ergens in je achterhoofd. Totdat je durft te praten en merkt dat de dader niet altijd meeluistert… totdat je merkt dat praten ook echt veilig kan zijn. 

 

Bang zijn om niet geloofd te worden

Ik hoor zo veel mensen die onwijs bang zijn om niet geloofd te worden.. En ik snap het. Die angst had en heb ik zelf ook. Als je dan praat over wat je hebt meegemaakt.. en iemand gelooft je niet. Dan doet dat onwijs veel pijn.

Soms werd er tijdens het misbruik zelfs letterlijk gezegd: ‘Je kan praten wat je wil, niemand gaat je toch geloven.’ Maar echt, lieve jij, er zijn echt mensen die je wel geloven! Ik hoop dat je daar op durft te blijven vertrouwen. 

 

Praten over seks is al lastig.. laat staan over misbruik

Er ligt (ja, nog steeds) een enorm taboe op seks en het praten over seks. Soms wordt er thuis of bij vrienden nauwelijks of niet over seks gesproken. Een gesprek over seks is dan soms al beladen... laat staan een gesprek over seksueel misbruik. Het taboe op seksueel misbruik is, helaas, nog sterker dan het taboe op het praten over seks… 

Soms wordt er ook juist heel veel over gesproken over seks. Worden er veel ‘grappen’ over gemaakt. Of vertellen vriendinnen elkaar alles, tot in detail, van elke weekend en elke date die ze hebben gehad. Als je seksueel misbruik hebt meegemaakt kunnen deze gesprekken en ‘grappen’ best heel lastig zijn. Misschien voel je je daar, net als ik, wel heel ongemakkelijk bij. Of roept het herinneringen bij je op. Ook dat maakt praten over misbruik niet makkelijker.

 

Ik weet niet hoe ik moet beginnen...

Wat ik het moeilijkst vindt... aan praten over wat ik heb meegemaakt.. is bedenken hoe ik kan beginnen. 

Hoe begin je een gesprek over misbruik. Over wat je hebt meegemaakt. Hoe begin je een gesprek als het zo moeilijk is om er over te praten. Op één of andere manier vind ik het begin altijd het moeilijkst. Misschien herken je dat wel. Maar... inmiddels heb ik manieren gevonden die mij helpen om te beginnen. Die mij helpen om een begin te vinden. Manieren die helpen om te praten over misbruik, op een manier die ook voor mij fijn is. Daarover zal ik later nog eens een blog schrijven, beloofd! 

 

Niet willen dat iedereen het weet

Het kan zo kwetsbaar voelen als mensen weten wat je hebt meegemaakt. Delen kan echt fijn zijn en het is vaak een enorme opluchting om er niet meer alleen mee rond te lopen. Maar het idee dat iemand weet wat je hebt meegemaakt of wat er gebeurd is, kan ook echt eng zijn. Dat voelt enorm kwetsbaar. Die drempel moest (en moet) ik ook elke keer nemen als ik praat over wat ik heb meegemaakt. Ik voel die drempel nog steeds, maar wat mij enorm helpt is dat ik zelf kies wie ik het wel en niet vertel. En hoeveel ik aan iemand vertel. Jij bepaalt aan wie je iets vertelt en wat je wel of niet aan diegene vertelt. Jij bepaalt bij wie je je fijn en veilig genoeg voelt. 

 

Niet alle reacties zijn altijd even fijn

Het kan gebeuren dat er minder fijne reacties komen. Reacties die totaal niet terecht zijn. Ik heb zelf ook verschillende reacties meegemaakt. Van mensen die heel boos werden op degene die mij iets gedaan had.. (terwijl ik zelf niet eens boosheid kon voelen).. tot mensen die vroegen wat ik dan aanhad (alsof het mijn schuld is.. alsof ik het uitlokte door wat ik droeg (wat trouwens echt niet zo was))… tot mensen die gewoon negeerden wat ik zei en vrolijk over iets anders verder praatten. Vaak komen die reacties voort uit angst, onwetendheid of juist bezorgdheid van degene met wie je praat. En soms zal zo’n reactie helemaal niet verkeerd bedoeld zijn. Maar dat zegt nog niet dat de reactie voor jou ook fijn is. 

 

Soms roept praten over wat je hebt meegemaakt beelden en herinneringen op

Praten over wat je hebt meegemaakt, kan herinneringen omhoog halen. Het kan beelden oproepen van wat er gebeurd is. En dat is niet fijn.. Maar het is ook niet gek. Als ik met iemand praat over wat ze heeft meegemaakt en ik merk dat ze het lastig heeft. Dat er herinneringen en beelden komen boven drijven. Dan zeg ik vaak: ‘Praten over wat je meegemaakt hebt is spannend en eng.. maar het is niet hetzelfde als het meemaken. Erover praten is veilig. Het mag’

 

Lieve jij, als je het lastig vindt om te praten over wat je hebt meegemaakt.

Onthoud dan alsjeblieft... dat je niet de enige bent. Dat je niet alleen bent. 

En.. praten is niet iets dat moet. Praten mag. Als het voor jou oké voelt. 

Als het voor jou veilig voelt. 

 

Het geeft niet als je er (nog) niet over kan praten.

Er zijn ook andere manieren om jouw verhaal te vertellen. 

Bijvoorbeeld door te schrijven, te tekenen, collages te maken...

Speciaal voor meiden en vrouwen die hun verhaal willen vertellen (en zichzelf willen leren kennen)

in woorden en beelden, zonder te hoeven praten...

heb ik 'Jij & jouw verhaal' gemaakt. 

 

En.. als je juist wel graag zou willen praten over wat je hebt meegemaakt. 

Maar wel op een manier die jij fijn vindt. Zonder druk. Zonder moeten. 

Met mensen die begrijpen hoe jij je voelt. 

Op een plek waar praten niet moet, maar wel mag.

Dan zijn er de theekransjes!

 

Lieve jij... 

Hoe is het voor jou om te praten over wat je hebt meegemaakt?

Wat maakt het voor jou lastig om er over te praten?

En wat maakt het juist makkelijker?

Met wie kan je er fijn over praten? 

Of... met wie zou je er wel eens over willen praten?

 

Ik hoop dat je voelt dat praten over wat je hebt meegemaakt niet moet,

maar dat het mag. Met iemand waarbij jij je fijn en veilig voelt. 

Op jouw tempo en op jouw manier. 

 

En... het is niet gek als je het lastig vindt. 

Echt niet. 

Reactie schrijven

Berichten: 0

Ben jij een meisje met een verhaal?

Mails speciaal voor jou!

Extra info...