· 

Ik wil niet in een hokje passen. Ik ben gewoon mezelf.

  Ik weet nooit zo goed hoe ik mezelf moet noemen.  In welk hokje ik mezelf moet plaatsen.  En eigenlijk wil ik mezelf ook helemaal niet in een hokje plaatsen.  Ik pas helemaal niet in een hokje, heb nooit in hokjes gepast.

 Ik weet nooit zo goed hoe ik mezelf moet noemen.

In welk hokje ik mezelf moet plaatsen.

En eigenlijk wil ik mezelf ook helemaal niet in een hokje plaatsen.

Ik pas helemaal niet in een hokje, heb nooit in hokjes gepast.

 

Totaal onbelangrijk vind ik het ook... hoe het heet, welke naam het heeft en in welk hokje het past. Die namen en hokjes zijn er zodat mensen het begrijpen. Maar wat nou als er geen hokje is waar ik in pas. Geen groepje waar ik bij hoor? Geen hokje dat past bij wat ik doe en hoe ik dat doe? Als er geen simpel naampje is dat laat zien hoe ik doe wat ik doe?

 

Ik wil geen labeltje, titel, functie, naam of hokje. 

 

Maar wat wil ik dan wel?

 

Ik wil raken… ik wil jou raken. Ik wil helpen, er voor je zijn. Ik wil met je meevoelen.

Ik wil aandacht geven, aan wie zich alleen en niet gezien voelt. Ik wil je zien, gewoon zoals je bent.

 

Ik wil met jou samen, kijken hoe jij verder kan. Ik wil je een knuffel geven als je het allemaal even niet meer weet, maar juist ook als je een mooie stap hebt gezet! Ik wil dat jij niet meer alleen staat. Ik wil achter je staan om je te steunen in de stappen die je zet en om je op te vangen als het even iets minder gaat. Ik wil naast je lopen, om je vertrouwen te geven, zodat je samen jouw stappen durft te zetten. Ik wil je raken, je inspireren, en met je meelopen.

 

Op een manier die bij jou past. Op jouw tempo.

 

Ik ben geen gewone coach, geen gewone hulpverlener. Het maakt me eigenlijk ook helemaal niet uit hoe je me noemt. Ik ben gewoon mezelf. Juist ook in dat wat ik doe. En precies dat vinden mensen zo fijn…

 

Ik volg niet één bepaalde coach- of hulpverleningsmethode. Ik volg mijn hart. En ik probeer zo aan te sluiten bij wat, op dat moment, voor jou het fijnst is en bij jou past. Bij wat jij op dat moment nodig hebt.

 

En ja het gebeurd regelmatig dat ik ook geraakt wordt tijdens sessies. Dat iemands verhaal veel met me doet. Dat het binnenkomt. En ook dat mag er dan zijn. Ik benoem het… en dan blijkt juist dat... vaak het begin te zijn van een hele mooie nieuwe stap, naar meer voelen en meer openheid. Juist doordat ik durf te voelen en open durf te zijn. Durf jij dat misschien ook..

 

Hoe vaak houden hulpverleners enorm veel afstand..? Ik hou er niet van… professionele afstand… Ik wil juist dichtbij je staan. Met je meeleven en met je meevoelen. Ik kan ook niet anders. Dat is gewoon wie ik ben.

 

En qua fysiek contact.. Ik zal nooit zomaar aanraken of een knuffel geven. Ik weet zelf hoe gevoelig dat kan liggen en hoe moeilijk dat kan zijn. Maar als ik het gevoel heb dat je een knuffel zou kunnen gebruiken.. dan vraag ik of je die knuffel wil. Je bent helemaal vrij om daar ja of nee op te zeggen. Elk antwoord is goed. Maar ik wil dat je voelt en weet dat knuffels oké zijn, dat die er mogen zijn. Soms is er niks meer helpend dan een knuffel.

 

Het voelen van warmte, veiligheid en vertrouwen.

 

Vaak heb ik gehoord dat je moet uitkijken met het delen van je eigen verhaal. Maar het kan zo helpend zijn! Zo veel herkenning geven. Ik vertel niet mijn hele levensverhaal tot in detail. Maar zoals je ziet op facebook, in mails en blogs, ben ik wel open en deel ik wel. Juist omdat ik hoop dat het je een beetje herkenning, hoop en vertrouwen kan geven.

 

Ik wil dus niet in een hokje. Ik pas niet in een hokje. In de hokjes die er zijn, voel ik me niet fijn.

Ik ben niet zomaar een coach, niet zomaar een hulpverlener.

Ik ben mezelf. Gewoon mezelf.

 

En dat mag jij ook zijn, gewoon jezelf.

 

Natuurlijk mag je deze blog delen!

Commentaar schrijven

Commentaren: 0