Ze zagen, maar ze stopten weg...

Oooh als er iets is wat je echt weer moet (of eigenlijk MAG)  leren als je seksueel misbruik hebt meegemaakt...     Dan is dat...  Dat je leven van jou is...  Dat alleen jij kan voelen wat goed is voor jou...   Dat je lijf van jou is...    En dat jij regi

  

  

Er zijn momenten dat ik me afvraag of er mensen zijn die hebben gezien, door hebben gehad. Mee hebben gekregen wat er speelde. Voelden dat er iets niet klopte. Zagen wat het met me deed.

 

Er zijn momenten waarop ik me afvraag hoe het kan dat er niemand, ooit, iets door heeft gehad. Niemand er ooit iets over gezegd heeft. Gevraagd heeft. Hoe er zo veel gemist kan zijn. Zo veel ongehoord en onbesproken is gebleven. 

 Er zijn momenten waarop ik het even lijk te snappen. Het niet zien, het niet horen. Het niet kunnen zien, niet kunnen horen. Het niet kunnen of durven te bespreken. Ik snap het. Maar ik snap het niet. 

 

Hoe kan het dat er zo veel gemist wordt, zoveel niet gezien. Hoe kan het dat wanneer je zo dichtbij staat er zo veel afstand is. Hoe kan het dat het niet voelbaar is. Hoe kun je je zo afsluiten dat het gevoel dat er hangt op geen enkele manier naar binnen kan. Hoe kun je je ogen sluiten, voor hetgeen dat zo in beelden in je lijf gevangen is. Hoe kun je het onuitgesproken leed niet horen. Hoe kun je niet doorhebben, wat er zo ontzettend is.

 

Ik snap dat het ingewikkeld is. Onbegrijpelijk, ongrijpbaar. Ik snap de machteloosheid. De angst. Ik snap het niet willen zien, niet durven zien. Ik snap als geen ander dat de woorden moeilijk te vinden zijn. Dat het pijn doet. Dat het dichtbij komt, dat het zo enorm voelbaar kan zijn, zo beangstigend. Ik snap dat het aangrijpend is, kan zijn, dat het bang maakt. Dat je even niet meer weet hoe. Ik snap dat je niet kunt zien, niet kunt horen, omdat je niet plaatsen kan. Ik snap het. Maar ik snap het niet. 

 

Er was zo veel te zien. Zo veel te horen. Zo veel onzichtbaars, misschien niet hoorbaar. Er was zo veel. Hoe kan het dat alles dat er was, alles dat er is, er bij een ander niet kon zijn. Mocht zijn. Mag zijn. Hoe kan het dat iets dat zo zwaar weegt toch zo weggestopt kan worden. Te zwaar om weer op te rapen misschien. Te zwaar om weer naar het licht te tillen. Hoe kan het dat het al die tijd zo alleen heeft gevoeld, hoe dichtbij mensen ook stonden. Hoe kan het dat het nog steeds zo alleen voelt. Dat er nog steeds geen woorden zijn, niet gehoord wordt, niet gezien. 

 

Het woog zwaar. Het weegt zwaar. Het verzwaard. Het haalt naar beneden wie je bent, wie ik was, wie ik ben. Open up. Zie wat er is, wat er nu is. Durf te zien wat er ooit was. En hoor wat er gezegd wordt. Wat er te vertellen is. Durf te horen wat zo lang onuitgesproken is gebleven.

 

Misschien zag je. Misschien hoorde je. Maar je stopte weg. Je zag, maar je stopte weg. Tot in de zwaarte, stopte je weg. 

 

Ik snap het. Ik snap je. Maar ik snap het niet.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Verleden Tijd (vrijdag, 22 november 2019 21:10)

    Zo oprecht en alle pijn en teleurstelling die ik op dit exacte moment voel omvattend... �