Mijn brief aan jou...

Daar is ie dan… mijn brief aan jou! Een brief waarin je me nog beter leert kennen. Een brief met misschien wel wat herkenning. Een brief waarin ik je vertel waarom ik doe wat ik doe.

 

In 1993 ben ik geboren. Als baby was ik al gevoelig.. ik was een aparte zeg maar, haha. (Stiekem wilde ik gewoon toen al niet in hokjes passen, maar gewoon mezelf zijn :-) ).

 

Vertrouwen vond ik een lastig iets.. Ik liet me niet zomaar bij iedereen op schoot zetten, had daar echt mijn voorkeuren in. Ik zocht mensen op waarbij ik me fijn en veilig genoeg voelde, en... dat waren er niet zo heel veel. 

 

Ik kon als kind erg op mezelf zijn, maar vond het wel heel fijn om gezellig te kletsen (met volwassenen dan het liefst) of om te tekenen en te knutselen. 

 

Mijn basisschooltijd was niet de leukste periode uit mijn leven. Ik kon goed leren, dat was het probleem niet. Contact met andere kinderen was alleen niet mijn favoriete bezigheid. Ik werd gepest. Ik wist niet hoe ik de pauzes door moest komen en wist niet hoe snel ik naar huis moest komen na schooltijd. Ik voelde me 'anders', werd steeds onzekerder. Ik probeerde vaak om zo onzichtbaar mogelijk te zijn. Hield voor mezelf wat er gebeurde of hoe ik me voelde.

 

(In groep acht wist ik al wel dat ik later mensen wilde helpen… toen zei ik nog dat ik psycholoog wilde worden. Maar eerlijk.. zo ver zat ik er dus niet van af :-) )

 

Op de middelbare school werd het niet echt beter. Ook daar voelde ik me ‘anders'. Ik zat behoorlijk met mezelf in de knoop. Ik maakte seksueel misbruik mee en dat begon aan me te knagen. Ik trok me steeds verder terug, hoopte dat niemand iets zou merken. Maar de herbelevingen en triggers maakten het niet makkelijker. In die periode heb ik veel hulp gehad.. die niet altijd even goed werkte (praten was niet zo mijn ding….)

 

Ik voelde me niet gezien. Er werd niet gevraagd hoe het met me ging. En als dat wel werd gevraagd.. vertrouwde ik mensen niet genoeg om eerlijk te antwoorden. Niemand zag hoe ik me voelde of hoe het met me ging. Praten deed ik niet. Wel ontdekte ik dat ik mezelf kon zijn als ik bij de paarden was, gedichten schreef, schilderde of tekende.

 

Op een gegeven moment begon ik uit m’n schulp te kruipen. Ik trok me minder aan van wat mensen dachten en vonden. Ik wilde mezelf kunnen zijn!

 

Ik verhuisde richting Nijmegen om te beginnen aan mijn studie sociaal pedagogische hulpverlening. De creatieve vakken vond ik fantastisch! Ik geloof zo dat er meer is dan praten! Creativiteit kan zo ontwapenend werken. Het is communiceren… maar dan zonder woorden. 

 

Tijdens de studie begon ik ook te praten over wat ik heb meegemaakt, over mijn eigen levensverhaal. Daar zette ik enorme stappen in. Er kwamen mensen op mijn pad waarbij ik echt mezelf durfde te zijn. Zo belangrijk.. mensen die je gewoon zien zoals je bent! Ik zat steeds lekkerder in mijn vel en durfde steeds meer te zijn wie ik ben, met alles wat ik heb meegemaakt. Mijn zelfvertrouwen groeide! 

 

Ook tijdens de opleiding tot hulpverlener met behulp van paarden groeide mijn zelfvertrouwen. Ik voelde dat ik op de goede weg zat, dat dat was wat ik wilde doen! Samen met de paarden en met creatief werken, meiden en vrouwen met misbruik ervaringen helpen! Want ook bij de paarden… mag je er gewoon zijn. Je hoeft niet te praten, je mag er gewoon zijn en ervaren. Zo mooi wat dat met mensen doet!

 

En dit ben ik dus nu! Lekker mezelf! Het voelt zo goed! Het voelt goed om meiden en vrouwen met misbruik ervaringen aandacht te geven, om jou een stuk herkenning te bieden. En... het vertrouwen, de veiligheid en het lef te geven om jezelf stap voor stap weer te laten zien. Om er weer te durven zijn. Alles op jouw tempo en op jouw manier.

 

Dit hele verhaal.. dat is waarom ik doe wat ik doe! Omdat het zo belangrijk is dat jij gezien wordt! Dat iemand ziet waar jij heel goed in bent en wat jou fantastisch leuk maakt, maar ook waar jouw pijn zit en waar je het moeilijk mee hebt. Zodat jij voelt dat je echt belangrijk bent en dat je er mag zijn! Gewoon omdat je dat zo enorm verdient. 

 

Want echt.. wie je ook bent en wat je ook hebt meegemaakt.. als er maar één persoon is die jou echt ziet zoals je bent, die jou begrijpt.... Die snapt hoe moeilijk het is om te praten, maar dat stil blijven ook zo eenzaam maakt.. Die snapt dat praten niet moet, maar wel mag. Die snapt hoe heftig je beelden, je herbelevingen en je triggers soms kunnen zijn. Hoe echt het soms weer lijkt. Hoe bang, alleen en onzeker je je kan voelen. En... die jou de ruimte geeft om (stap voor stap) jezelf te durven laten zien.. dan kan dat je leven zo enorm veranderen. 

 

Ik weet hoe het is om misbruik mee te maken...

Ik weet hoe het is om niet meer  jezelf te kunnen/durven zijn...

 

Ik weet hoe het is om je alleen te voelen...

 

Ik weet hoe het is om met geheimen te leven...

 

Ik weet hoe het is om jezelf en je zelfvertrouwen helemaal kwijt te raken…

Ik weet hoe het is om last te hebben van beelden en herbelevingen...

Ik weet hoe het is om te overleven...

 

 Maar...

 

Ik weet ook hoe fijn het is om weer te leven !

 

   En precies dat gun ik jou ook!